Charlotte Binnemans – Het Grote Erasmus Avontuur

0

Het Grote Erasmus Avontuur

Door Charlotte Binnemans in Huelva, Spanje

23 september was het eindelijk zover. De meeste Erasmussers waren al lang vertrokken, maar mijn semester begon pas 29 september. Met iets meer dan 50 kilo bagage en volle moed vertrokken we richting Zaventem. Afscheid nemen was moeilijk, en ik moet toegeven dat ik toch een traantje of twee heb moeten wegpinken. Vol verwachtingen en zenuwen stapte ik op het vliegtuig. Opwinding voor het onbekende avontuur dat voor me lag voerde een interne strijd met angst (wat als ik niemand leer kennen, wat als ik me niet kan uitdrukken in het Spaans, wat als, wat als, wat als). Veel tijd had ik echter niet om na te denken, want ik leerde al meteen twee van mijn toekomstige kotgenoten kennen (we delen een huisje met vier Belgen, waarvan er twee bij mij op het vliegtuig zaten). En zo waren Sarah, Thibault en ik vertrokken. Een paar uur vliegen en een treinrit later ontmoette ik de vierde kotgenote: Chloë. ’s Avonds gingen we al meteen de Spaanse cultuur opsnuiven (lees: tapas eten). Al snel ontdekten we dat het wel zou klikken tussen ons, en zo geschiedde ook.

Nu, bijna drie maanden later, zijn al mijn erasmusangsten verdwenen als sneeuw voor de (Spaanse) zon. De eerste week was het allemaal nog wat wennen: plots zit je hier in een vreemde stad waar je de komende vijf maanden van je leven zal doorbrengen. Gelukkig was ESN er, een soort van Filo voor Erasmussers, met hun duusd activiteiten om ons die eerste weken door te loodsen. De angst om niemand te leren kennen was volledig onterecht. Al snel bleek ook dat we niet de enige Belgen waren in Huelva, hoera! Tegen dan was ook duidelijk geworden dat de kotgenootjes dezelfde weirdness-factor bezitten als ik. Dubbel hoera! Ook op schoolvlak waren mijn angsten voor niks nodig. Nadat je een beetje aan het Andalusisch accent gewend bent, vallen de lessen goed mee, en als je het echt niet snapt kan je steeds uitleg vragen aan een van de klasgenootjes die het graag verduidelijken voor je. Mijn Spaans is er de laatste maanden ook enorm op vooruit gegaan. Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden voor Spanjaarden en hun uitspraak van buitenlandse namen. Charlotte is reeds omgedoopt tot Carlota, en Binnemans, nu ja, dat blijft onuitspreekbaar.

Nu even iets over Huelva zelf. Ik hoor jullie al denken, Huelwat? Huelva, uitgesproken als Welba, is een klein stadje in het zuiden van Spanje, op een steenworp van de Portugese grens en een uurtje van Sevilla vandaan. Het is een vrij onbekende stad, maar onbekend is onbemind. Oké ik geef toe, in het begin dacht ik where the hell am I? Historisch centrum? Uhm, we hebben een standbeeld van Colombus, does that count? Nee, Huelva is zeker geen toeristische trekpleister. Maar dat is net een van de grootste charmes. De stranden zijn niet overbevolkt, de mensen zijn super vriendelijk en het is hier eeuwig zonnig (nog steeds 20 á 25 graden hier mhuahaha). Het was even wennen aan de Spaanse mentaliteit (mañana, mañana), maar na een tijdje begin je de rustige manier van leven hier te appreciëren.

Erasmus was een grote stap, maar spijt heb ik nog niet gehad. Huelva, het kleine zuiderse stadje, heeft een grote plaats veroverd en mi corazón.

xoxo

Carlota

Reacties

Share.

About Author

Leave A Reply